Zoeken
  • Monique Crooij

Wat kun je doen als je het even niet meer weet?

Bijgewerkt: 20 okt 2020


Mijn dochter is met anorexia opgenomen in een kliniek voor jongeren met een eetstoornis. Ik schrijf hoe ik daar mee omga en hoe ik grote houvast vind in de “no-stress methode” die ik heb ontwikkeld en die mij nu dus goed van pas komt. Door te schrijven en mijn gedachten en gevoelens onder ogen te zien, vergroot ik mijn gevoel van grip op de situatie en hoop ik andere ouders in vergelijkbare omstandigheden iets van herkenning en steun te kunnen geven.


Mijn kind zit zo diep, zo diep, dat ze zegt dat ze niet meer wil leven als ze nog een gram moet aankomen. En dat moet ze, want ze heeft nog steeds ondergewicht. In haar leeft een enorme destructieve kracht en die kracht manifesteert zich in drugsgebruik, anorexia, en nu ook in suïcidale gedachten. Ze heeft geen hoop dat iemand haar kan helpen. Wat afschuwelijk, wat sta je dan met lege handen als moeder.


Ik neem haar op schoot, knuffel haar, kus haar, en dat laat ze gelukkig toe. En ondertussen hoop ik dat ik de juiste woorden vind om tegen haar te zeggen.

Ik vraag wat ze op dit moment het liefst wil, “nu roken”. Oké, dus daar staan we dan op het binnenplaatsje van de kliniek in het donker in de kou en in de regen, desolater kan bijna niet. En dan is het tijd om te gaan. De behandelaren geven aan dat ze haar zorgvuldig in de gaten zullen houden, maar haar veiligheid natuurlijk niet 100% kunnen garanderen. Lekker dan..... Natuurlijk, logisch, maar om dan weg te moeten rijden.....


En nu? Hoe ga ik hier nu weer om? Mijn schouders voelen aan als een blok beton. Ik moet nog een training ontwikkelen, trainingsmateriaal ontwikkelen, de vaatwasser staat vol, net als het aanrecht met nieuwe afwas, mijn hoofd tolt.


Wat mij altijd houvast geeft is dat ik op hele moeilijke momenten kan schakelen naar “de trainer” in mezelf. Wat zou ik mijn deelnemers in dit geval gunnen? Wat zou ik ze kunnen leren? Ik denk dat iedereen dat kan, schakelen naar een wijzer deel in jezelf, een deel dat redelijk onthecht is van de emotionele lading van de situatie en daardoor helderder kan zien wat je nodig hebt of wat er nodig is.


Allereerst zou ik mijn deelnemers laten oefenen met het voelen en accepteren van het huidige moment, met alles erop en eraan. Elke angstige gedachte, elk rotgevoel, elke angst. Je kunt je huidige situatie of je omstandigheden leren accepteren door “erbij te blijven”. Erbij blijven doe je door je gedachten, je gevoelens en je lichamelijke sensaties te observeren zonder oordeel. Alleen maar te kijken, toe te laten en rustig door te ademen. Ik doe dat zelf het makkelijkst door te schrijven. Door op te schrijven wat ik ervaar. Schrijven vertraagt, doet je stilstaan en zorgt voor herkenning en erkenning voor dat wat in je leeft. Dat alleen al brengt je systeem tot rust en maakt dat je helderder kunt zien, je mogelijkheden kunt zien, en dus ook helderder kunt kiezen voor hoe je het meest wijs met de situatie om kunt gaan.


En als ik dan zo zit en schrijf, en ervaar dat mijn systeem langzaam tot rust komt stel ik mezelf de vraag hoe ik om wil gaan met deze situatie. Deelnemers leer ik om hun belangrijkste waarden als kompas te gebruiken, in plaats van geregeerd te worden door automatisch gedrag. Dus even terug naar mezelf, welke waarde wil ik als kompas gebruiken. Wat maakt mijn leven waardevol, ook in deze heftige situatie? Welke waarde kan nu behulpzaam zijn?


Ik kies voor vertrouwen. Hoe kan ik vertrouwen als kompas gebruiken? Door mijn aandacht te richten op signalen die erop duiden dat ik vertrouwen kan hebben: Het feit dat mijn dochter zo open is en haar gedachten en gevoelens met me deelt, dat ze naast de suïcidale gedachten ook echt wil herstellen, dat ik weet dat zoveel meisjes door dezelfde hel zijn gegaan als zij en beter zijn geworden, dat er naast een grote destructieve kracht ook een liefdevolle levenslustige kracht in haar leeft, dat ze niet alleen is en ik ook niet, dat ze niet meer dan haar best kan doen en ik ook niet, dat we stap voor stap, voetje voor voetje doorgaan, en dat er zoveel moois wel is, dat zij nog steeds mijn prachtige dochter is en geen wandelende eetstoornis. Deze waarde concreet maken, en signalen herkennen die de waarde bevestigen doet me goed.


Daarnaast formuleer ik hoe ik deze waarde kan vertalen in gedrag. Het betekent dat ik mijn dochter voor vol aan blijf zien, dat ik haar serieus blijf nemen, haar niet ga pamperen, dat ik mijn eigen grenzen mag blijven stellen, dat ik goed voor mezelf mag blijven zorgen, dat ik ook mag genieten en dat ik de vaatwasser uit mag ruimen. Dat het leven doorgaat, dat mijn leven doorgaat. En dat ik erop vertrouw dat het juiste om te doen keer op keer duidelijk zal worden, als ik helder en rustig en ontvankelijk blijf.


Ik voel me opgeruimd en kan er weer even tegen, en dat is fijn want het leven heeft binnenkort vast weer een nieuwe uitdaging voor me in petto. Ik app mijn dochter elke ochtend een motivational quote, gisteren stuurde ik deze:


“Work on being in love with the person in the mirror who has been through so much but is still standing”


Vandaag geef ik hem aan mezelf en ik geef hem aan jou. Ik wens je alle liefs en een mooie dag!


Hartelijke groet, Monique

281 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

​© 2019 Monique Crooij

linkedin-round.png