Zoeken
  • Monique Crooij

Mijn gedachten kunnen me maken of breken.



Mijn dochter heeft anorexia nervosa. Ik schrijf hoe ik daar mee omga en hoe ik grote houvast vind in de “no-stress methode” die ik heb ontwikkeld en die mij nu dus goed van pas komt. Door te schrijven en mijn gedachten, gevoelens en verlangens onder ogen te zien, vergroot ik mijn gevoel van grip op de situatie en hoop ik andere ouders in vergelijkbare omstandigheden iets van herkenning en steun te kunnen geven.


Ze is weer thuis. Ze heeft de behandeling in de kliniek voortijdig afgebroken en is nu met “bezinningsverlof” thuis. En dat valt haar zwaar, ze wil niet bezinnen, ze wil niet beter worden, ze wil leven met de eetstoornis en met ondergewicht. Ze noemt de eetstoornis haar beste vriendin. Nou, lekkere vriendin, denk ik dan, het is een monster, een soort loverboy die met loze beloften mijn kind de vernieling in helpt. Gisteren wilde ze even de stad in om leuke spulletjes voor haar kamer te kopen. “Wat leuk, wat een goed teken” dacht ik nog, vandaag bleek dat ze drugs is gaan kopen om haar gevoelens te verdoven nu ze ook thuis gedwongen wordt om te eten. Het voelt als een klap in mijn gezicht en het is niet de eerste..... Hoe ga ik hiermee om? Wat kan ik doen?


In trainingen vertel ik mijn deelnemers altijd dat persoonlijke groei buiten je comfort-zone begint, in de stretch-zone. En, ik vertel ze ook, dat als je jezelf te snel, teveel oprekt dat je dan in de stress-zone komt, waar groei juist stagneert doordat de druk te groot wordt en je in de overleef-stand raakt. Vandaag voel ik hoeveel stress deze situatie me geeft, dit is beyond stretchen.


Ik probeer mijn dochter er consequent aan te herinneren dat ze tegen de verkeerde vecht. Ze vecht tegen de regels van haar behandelaren, tegen mijn regels, terwijl ze het gevecht heeft aan te gaan met de destructieve kracht van binnen. En hoewel ik haar begrijp, compassie voel, mijn liefde laat voelen, ben ik tegelijkertijd strak begrensd als het gaat om de eetstoornis en het drugsgebruik. Zij denkt dat alle opgelegde regels haar leven verpesten en ik hoop dat ze op een dag inziet dat de destructieve kracht die in haar leeft, haar leven verpest.


Maar hoe zit dat eigenlijk bij mij? Waar vecht ik tegen? Stap 3 van de No-Stress Methode is “Onderzoek je mindset”. Dus wat gebeurt er bij mij van binnen, hoe vergroot ik de stress die deze situatie toch al geeft, door mijn gedachtepatronen en/ of door de relatie met mijn gedachten. En hoe kan ik de stress verkleinen met behulp van mijn mindset?


Als ik er zo bij stilsta realiseer ik me dat ik de dan wel de grenzen stel die nodig zijn, maar me tegelijkertijd ook schuldig voel. En dat schuldgevoel geeft misschien wel de meeste stress. Gedachten als: Komen haar problemen door mij? Heb ik het verkeerd gedaan? Is mijn aanpak niet goed? Welke steken laat ik vallen? Voelt ze wel dat ik van haar hou? Waarom kan ik haar niet duidelijk maken hoeveel ze in huis heeft aan kwaliteiten en talenten, hoe mooi ze is? Stel ik niet teveel grenzen? Wat als ze zelfmoord pleegt? Moet ik niet nog een tandje bijzetten?


Ik kan mijn mindset op twee manieren onderzoeken. Ik kan de inhoud van mijn gedachten onderzoeken en ik kan de relatie met mijn gedachten onderzoeken. In mijn trainingen doen we vaak beide. De inhoud onderzoek ik met de RET, Rationele Emotieve Therapie. De RET helpt om gedachten en overtuigingen te onderzoeken op waarheid, rationaliteit en op functionaliteit. Zijn mijn gedachten logisch? En helpen ze me in positieve zin? Nee, mijn gedachten zijn niet logisch en ze helpen ook niet. Ja, ik heb vast steken laten vallen, welke ouder niet, maar niet alle jongeren ontwikkelen zulke destructieve krachten. En nee, ze helpen me niet, ze verhogen de stress die ik toch al voel doordat ik momenteel 24/7 voor haar moet zorgen, als voor een baby aan de borst.


De relatie met mijn gedachten onderzoek ik en verbeter ik door te mediteren en aan yoga te doen. Hierdoor kan ik beter onderscheiden wat het effect is als ik te sterk hecht aan mijn gedachten, als ik er teveel in opga. Het doet me beseffen dat er nog veel meer is dan alleen de gedachten aan de problemen van mijn dochter. Dat er ook nog heel veel moois is om aandacht voor te hebben, waardoor ik energie krijg en me ondanks alles geïnspireerd blijf voelen. Nee, niet continu, maar genoeg om op te kunnen laden en tot rust te kunnen komen. Toen ik vanochtend door de weilanden fietste oefende ik met om me heen kijken, keer op keer herkende ik de beweging van mijn aandacht naar binnen, naar mijn niet-functionele gedachten, en steeds opnieuw oefende ik met om me heen kijken.


Ik merk dat door het onderzoeken en het verruimen van mijn mindset de stress een minder negatieve impact op me heeft én dat ik beter kan onderscheiden wanneer de eetstoornis van mijn dochter aan het woord is en wanneer mijn prachtige dochter zelf even vanachter het monster tevoorschijn komt. En elk klein moment dat dat gebeurt, is winst en is het waard om helemaal te beleven.


Een quote die ik mijn dochter pas nog stuurde is deze:


I stopped waiting for the light at the end of the tunnel and lit up that bitch myself”


Onze mindset kan het leven en onze omstandigheden zowel lichter als donkerder maker. Ik kies bewust voor lichter en dat gun ik jou ook. Ik wens je licht!


Hartelijke groet, Monique

402 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

​© 2019 Monique Crooij

linkedin-round.png