Zoeken
  • Monique Crooij

De stress van manipulatie

Bijgewerkt: jan 19

Mijn dochter heeft een eetstoornis. Ik schrijf hoe ik daar mee omga en hoe ik grote houvast vind in de “no-stress methode” die ik heb ontwikkeld en die mij nu goed van pas komt. Door te schrijven en mijn gedachten, gevoelens en verlangens onder ogen te zien, vergroot ik mijn gevoel van grip op de situatie en hoop ik andere ouders in vergelijkbare omstandigheden iets van herkenning en steun te kunnen geven.


De laatste weken ben ik steeds vaker boos merk ik. Ik voel mijn grenzen en ik realiseer me dat ik mijn dochter er te vaak overheen laat gaan. Vaak onbewust natuurlijk, en ik snap mezelf ook wel, ik ben bang en voel me regelmatig machteloos. Mijn kind heeft sterke obsessieve zelfmoordgedachten en ik wil uiteraard niet net het verkeerde zeggen of doen, bang dat ik haar dat zetje geef, bang dat ik schuldig zal zijn aan iets vreselijks. Is dat reëel? Of word ik gemanipuleerd?


In een uitzending van Dr. Phil die ik laatst zag was een tienerjongen te gast die veel te veel blowde. Dr. Phil bood hem een opname aan in een afkickkliniek van Family First. Omdat ik een eetstoornis ook als een vorm van verslaving zie, en mijn dochter naast haar problemen met eten ook drugs gebruikt, nam ik een kijkje op de website van Family First.


Wat me aansprak was de pagina speciaal voor ouders met daarop uitleg hoe het komt dat ouders onbewust en ongemerkt de verslaving van hun kind faciliteren. Ik voelde enorme herkenning, sowieso in relatie tot haar druggebruik, maar ook waar het gaat om het omgaan met haar eetstoornis.


In deze blog lees je op welke vier manieren verslaafde kinderen (verslaafde mensen) manipuleren. Ook als je de eetstoornis van je kind niet ziet als een verslaving kan het goed zijn om op de vier vormen van manipulatie te reflecteren. Baat het niet dan schaadt het niet!


Het faciliteren van destructief gedrag (of het nu een verslaving is of een eetstoornis) wordt volgens Family First mogelijk gemaakt door vier veel voorkomende manipulaties die onze kinderen (vaak onbewust) inzetten:


1) Het triggeren van schuldgevoelens


Mijn dochter kan kwetsende dingen zeggen en me het gevoel geven dat ik schuld heb aan haar eetstoornis. Ook al geeft ze me niet expliciet de schuld, toch worden er schuldgevoelens getriggerd en kan ik mezelf verliezen in de gedachte dat ik tekort ben geschoten als moeder. Als ik niet oppas weerhouden deze schuldgevoelens mij ervan om te doen wat nodig is. Ik heb de neiging een zachte heelmeester te zijn om niet nog meer pijn te veroorzaken én om de pijn die ik in het verleden heb veroorzaakt goed te maken. Terwijl de zachte heelmeester de pijn juist groter maakt doordat ik haar de consequenties van haar eetstoornis niet genoeg laat voelen, waardoor de noodzaak om te herstellen minder urgent is voor haar.


2) Het voeden van angst


Mijn dochter kan dingen zeggen waar ik bang van word. Toen ze net terug was uit de kliniek, op een gezond gewicht, had ze veel last van zelfmoordgedachten. Ze dreigde met suïcide als ze moest blijven eten. Ze gaf aan dat ze geen enkele reden meer zag om te leven met dit (volgens haar) vette lichaam. Dit maakte mij ongelofelijk bang. Anderen om me heen vroegen voorzichtig of het manipulatie kon zijn. Ik wist het niet, ik nam liever het zekere voor het onzekere mét het risico op manipulatie, dan dat ik uitging van manipulatie met het risico op een fataal ongeluk. Door deze angst kon ik niet zo krachtig zijn als nodig, ik liet de touwtjes van de eetlijst wat vieren. De angst belemmerde me om te doen wat nodig was, namelijk grenzen stellen en daar consequenties aan verbinden.


3) Het geven van hoop


Mijn dochter geeft steeds aan dat ze het allemaal zelf wel kan, dat ze geen hulp nodig heeft. Ze heeft vaak plannen en goede voornemens waar uiteindelijk weinig van terecht komt. En dat is logisch, want ze is ziek en ze heeft hulp nodig. Toch ben ik soms vatbaar voor haar plannen, ik wil open blijven blijven staan voor haar, blijven luisteren, niet te star zijn. Ik vind het lastig om het verschil te zien tussen inspiratie en onrealistische hoop.


4) Het zwelgen in slachtofferschap


Als ik elke keer dat mijn dochter zegt dat ze “er niks aan kan doen” betaald krijg, hoef ik nooit meer te werken. Het steeds geven van een rechtvaardiging voor haar gedrag zorgt ervoor dat ze niet in beweging komt. En ik ook niet als ik niet oppas. De kans om in de rol van helper óf aanklager te schieten is groot in relatie tot een slachtoffer, en geen van beide rollen leveren op de lange termijn iets duurzaams en waardevols op.


Met behulp van mijn eigen No-Stress Methode ben ik gaan reflecteren op de informatie die ik had gelezen op de website van Family First.


Ik ben begonnen met het onderzoeken van mijn mindset (stap 3 van de methode); welke regels leg ik mezelf op die me vatbaar maken voor manipulatie, en die me ervan weerhouden gezonder en effectiever op te treden?


Oeioeioei, heb je effe? Wat een regels leg ik mezelf op! Even een greep uit het arsenaal:

Ik moet haar kunnen helpen, ik moet anticiperen op haar behoeften, ik moet alles geven dat ik in me heb voor haar, ik ben verantwoordelijk voor haar geluk, haar gezondheid, haar toekomst.....

Deze regels helpen mij niet om ontspannen en krachtig te blijven, en ook niet om zelf gezond te blijven. Sterker nog, ze resulteren afwisselend in please-gedrag en woede en kosten heel veel energie.


Na het verhelderen van mijn innerlijk wetboek heb ik opnieuw de waarden geformuleerd die ik als kompas wil gebruiken in het contact met haar (stap 5 van de methode). De waarde die mij het meest helpt is “moeder zijn”. Ik ben haar moeder, niet haar therapeut, niet haar beste vriendin. En wat doet een moeder? Die heeft onvoorwaardelijk lief én stelt grenzen, geeft feedback, verbindt consequenties aan gedrag. Hoe kan een moeder dat? Door goed voor zichzelf te zorgen, door haar aandacht, energie en liefde in de eerste plaats op zichzelf te richten. Door haar eigen leven te leiden. Eerst mijn eigen zuurstofmasker opzetten, dan pas dat van mijn kind.


Of, om als afsluiter dan ook maar met Dr. Phil te spreken: “When you love your child, take care of her mother!”


Heb jij ook een kind met een eetstoornis en is het tijd dat jouw leven ook weer om jou gaat draaien? Op 4 februari start de training Veerkracht voor moeders van. Je bent van harte welkom!


Hartelijke groet, Monique

143 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

​© 2019 Monique Crooij

linkedin-round.png