Zoeken
  • Monique Crooij

Als het leven klappen uitdeelt, wat doe je dan?



Op 16 september is mijn dochter 17 geworden. Ze werd 3 weken te vroeg geboren in het ziekenhuis en samen hebben we daar na haar geboorte 14 dagen gelegen. Zij met een te laag geboortegewicht en een sonde in haar piepkleine neusje, wachtend tot ze zelfstandig kon drinken en sterk genoeg zou zijn om mee naar huis te gaan. Bijna 24/7 lag ze op mijn borst, vaak huid op huid, alle liefde uit mijn hart kon rechtstreeks naar haar toe stromen.


Een dag voor haar 17e verjaardag, 3 weken geleden, is ze met ernstig ondergewicht door anorexia nervosa opgenomen in een kliniek voor jongeren met een eetstoornis. Hoe wrang...... 24/7 staat ze nu onder toezicht van behandelaren, om opnieuw te leren eten en gezond genoeg te worden, fysiek en mentaal, om weer naar huis te kunnen komen. Wat een strijd levert ze met die enorme destructieve kracht die in haar leeft en die haar kapot wil maken.


Ze is in goede handen, dat voel ik en dat stemt me dankbaar, ondanks alle verdriet, pijn en woede die er ook is, en er ook mag zijn. Ik kan niet anders dan mijn kind haar eigen lot gunnen terwijl ik als moeder natuurlijk niets liever wil dan haar last dragen, haar worsteling overnemen. Dit overkomt me, ik heb er geen invloed op, zal me eraan over moeten geven. Waar ik wel invloed op heb, is op hoe ik ermee omga, waar ik mijn aandacht naartoe breng en waar ik mijn aandacht op laat rusten, op hoe ik mijn leven inricht.


Daarover gaat deze blog. Hoe ik poog ondanks deze k*t situatie toch een waardevol leven te leiden, en dat is een uitdaging, dat zeker, en toch is de ondertoon nog steeds liefde, dankbaarheid en inspiratie. Dat is het mooie en het unieke van mens-zijn, dat we kunnen kiezen hoe we met onze omstandigheden omgaan. Ik leer het anderen in mijn werk en krijg nu ook zelf weer een intensieve oefening voor mijn kiezen.


En wát een oefening. Ik heb het gevoel dat ik al bijna 3 weken in een achtbaan zit. Want er is niet alleen een ziek kind dat opgenomen is en die een behandeling krijgt die ook veel van mij als moeder vraagt, qua tijd en energie en ook mentaal en natuurlijk emotioneel. Er zijn nog twee kinderen waar ik deels alleen voor zorg. Er is mijn bedrijf dat door moet gaan als kostwinner. Er is een nieuwe liefde waaraan ik aandacht wil geven en van wil genieten, er zijn dierbare vriendinnen die ik niet uit het oog wil verliezen. Een huis dat langzaam vervuilt, een tuin die dichtgroeit.... Kortom de bekende 1000 ballen in de lucht. En er zijn maar 24 uur in de dag en 7 dagen in de week.


Ik zoek momenteel houvast in mijn eigen No-Stress Methode, en die vind ik daar ook, áls ik tijd en ruimte maak. En áls ik mezelf op de eerste plek zet, vóór de plek waar alle anderen staan, vóór de plek waar mijn dochter staat. En dat gaat tegen mijn conditionering in, want die zegt, stel eerst alle anderen tevreden en dan pas jezelf. Tijd en ruimte maken voor mezelf, en goed zorgen voor mezelf, in deze heftige tijd is een grote uitdaging voor me. Maar ik heb het besloten en oefen ermee.


Als je zelf ook in een stressvolle situatie zit, neem dan nu het besluit om tijd en ruimte voor jezelf te maken. Zodat je jezelf de liefdevolle zorgzame aandacht kunt geven die je van jezelf nodig hebt. Ik doe dat door tijd vrij te maken om te schrijven, te "journallen" in hippe taal.


Ik schrijf alles op dat in mijn bewustzijn verschijnt, zonder oordeel; elk gevoel, elke gedachte, elk verlangen, alles wat mooi en lelijk is.


Altijd als ik dat doe ontstaat er een gevoel van opluchting en ruimte. Ook krijgen belangrijke inzichten de gelegenheid om gezien te worden. Dat wat in ons leeft wil erkend worden, en dat wat erkend wordt komt tot rust. Door onder ogen te zien wat er in je leeft, ontstaat er rust in je bewustzijn waardoor je helderder kunt zien, kunt “weten”, wat je nodig hebt en waarvoor je wilt kiezen.


Als je tijd en ruimte voor jezelf gaat nemen kan het in eerste instantie lijken dat de mentale en emotionele pijn juist groter wordt. Ik vergelijk het altijd maar met het opruimen van de zolder. Je haalt de kasten leeg en als alle rotzooi zichtbaar is vraag je je af waar je in godsnaam aan begonnen bent. Het is op dat moment goed om je te realiseren dat het geen nieuwe rotzooi is, het is oude rotzooi die zichtbaar is geworden. En nu het zichtbaar is kun je kiezen wat je ermee wilt. Je laat het opnieuw door je handen gaan en je voelt wat je wilt bewaren, wat waardevol voor je is en je voelt wat je wilt loslaten. Ervan weglopen lost niks op, dan blijft het liggen.


Ik kom momenteel veel schuldgevoelens tegen in mezelf en veel gedachten over tekortschieten, falen. Ik kom ook woede tegen, verzet, weerstand. Maar ook gevoelens van diepe onvoorwaardelijke liefde voor mijn dochter, enorme compassie met haar strijd, het verlangen er voor haar te zijn. De schuldgevoelens mag ik loslaten, de woede mag ik omzetten in kracht (heeeeel moeilijk) en de liefde mag ik voeden door daar mijn aandacht op te richten en me voor te stellen hoe ik die liefde in deze heftige tijd kan vormgeven. En dat betekent op dit moment concreet dat ik haar in de kliniek achterlaat als ik op bezoek ben geweest, ook als ze me vraagt om haar alsjeblieft mee naar huis te nemen.


De boodschap van deze blog is, heb je te maken met stressvolle omstandigheden maak dan tijd en ruimte voor jezelf, geef jezelf liefdevolle aandacht, zorg voor jezelf en luister naar alles wat in je leeft zoals je dat zou doen naar iemand waar je veel van houdt. Zodat je bewust kunt kiezen voor waardevol gedrag en daardoor voor een waardevol leven, ondanks alles.


In mijn volgende blogs lees je meer over hoe ik mijn hoofd boven water (probeer te) hou(den), of eigenlijk, hoe ik probeer zo bewust mogelijk door de hoge golven van het, momenteel, woeste water te zwemmen.


Ik wens je alle liefs en een mooie dag!

Hartelijke groet, Monique

925 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

​© 2019 Monique Crooij

linkedin-round.png